maandag 8 februari 2016

Bij veel meeten zitten ook nadelen: jaloezie en hulp.

Hoi allemaal,

Er zijn vaak dingen die ik naar mijn hoofd krijg geslingerd, domme opmerkingen maar ook negatieve reacties. Het is zo dat ik wat vaker dan gemiddeld mijn idool ontmoet, de persoon waarvan ik fan ben. Het is zo dat mensen dat niet vaak pikken. Het is zo dat ik mij daar soms wel wat van aantrek. Bijvoorbeeld ‘Moet ik die foto dan wel plaatsen? Gaan ze niet denken ben je er alweer?’ en nog veel meer van zulke gedachtes.

Het is ook een gloed van jaloezie. Ik krijg vaak negatieve reacties erover omdat ik weer foto’s met hem heb. Mensen die het dan anoniem gaan doen bijvoorbeeld via snapchat en dan voor één keer een account aanmaken. Daar heb ik werkelijk waar echt een spuug hekel aan. Je kan jaloers zijn, tuurlijk, dat mag. Maar om dan de persoon waarop je jaloers bent uit te schelden gaat voor mij net een tikkeltje te ver. Het is zo dat ik daar ook weleens onzeker over wordt. Het is moeilijk om je daar niets van aan te trekken. Ik probeer het vaak maar het lukt niet goed. Mensen op school zeggen bijvoorbeeld ‘Ben je alweer naar hem toe geweest’. Ik kan serieus dan een schot lossen op hun .Ja, ik ben weer naar hem toe geweest maar als dat mij blij maakt, waarom zou iemand je het dan moeten verbieden. Ik wil ook niet meteen zeggen dat iedereen jaloers is maar ik merk wel dat er meer jaloezie is dan voorheen.

Voorheen ontmoette ik ook vrij weinig mensen en ging ik nooit met de trein. Ik was ook jaloers maar ik heb nog nooit negatief tegen die personen gedaan. Ik was altijd blij voor ze. Kunnen hun dan niet blij voor mij zijn? Of gewoon negeren? En niet anoniem scheldpartijen rondsturen. Werkelijk waar: waar zitten ze met hun hoofden. Ik kan mij niet voorstellen om zo iets te gaan doen. Je kan op zijn minst blij zijn voor degene of juist helemaal niks zeggen en gewoon mentaal in je hoofd jaloers zijn, maar niet de persoon waar het in kwestie om gaat naar beneden halen.

Ik krijg dus ook vaak de vraag of ik mensen kan helpen. Mensen kan helpen met het ontmoeten van hun idolen. Ik word daar altijd een beetje stil van. Ik ben niet degene bij wie hun moeten aankloppen. Ik was ook dat meisje dat nooit met de trein ging en altijd in een boerendorpje bleef, maar bij mij is het allemaal vanzelf gekomen. Ik denk ook dat dat een kwestie is van durven, doen en mogen. Ik kan meiden niet helpen met het ontmoeten van Domien. Meestal vraag ik dan ‘Hoe zou ik moeten helpen dan?’. Moet ik dan serieus een meeting organiseren of moet ik ze dan een keer meenemen naar een feestje. Nee, dat doe ik niet. Je moet het zelf doen, zelf kunnen en mogen. Ik kan dat niet voor mensen regelen, zo is dat.

Dit zijn gewoon even frustraties die ik wil uittypen en ook duidelijk wil maken. Wanneer jaloezie in negatieve handen valt is dat zo naar. En wanneer mensen je honderd miljoen keer vragen of je ervoor kan zorgen dat degene zijn of haar idool kan ontmoeten.
 
XO

Geen opmerkingen: