dinsdag 31 oktober 2017

Blijf gewoon van elkaar af.

De afgelopen weken, of zelfs maanden, ging het in het nieuws vooral om (seksuele) intimidatie. Elke website, groepsgesprek op WhatsApp of krant staat er wel voor mee. Krantenknoppen schreeuwen de onderwerpen van de daken en de enige na de andere beschuldiging komt in het nieuws. Het komt op deze manier heel dichtbij en ik lig er nachten wakker van. Als ik op bed lig, komt alles terug.

Het begon met #MeToo waardoor mijn geheugen weer even wakker werd geschud. Ik vond het een heel mooi initatief. Je kan het eigenlijk niet mooi noemen, want het is natuurlijk afschuwelijk. Maar heel bijzonder om te lezen dat je niet de enige bent en dat er genoeg mensen zijn die je willen helpen.


Helaas is het mij dit jaar 3 keer overkomen en ik schrik enorm van alle cijfers. Hoeveel mensen op deze wereld andermans lichaam kunnen gebruiken als een soort ding. Gelukkig heb ik niks meegemaakt van verkrachting of andere zaken, maar wel het intimideren van mannen op een nare manier waar ik nog steeds heel veel last van heb.

Ik zat in januari op een koude zondagavond op het station te wachten op mijn bus. Zoals je van mij gewend bent zit ik te staren naar mijn telefoon, maar komt een man naast mij zitten. Ik had nog nooit zoiets meegemaakt en keek er ook niet vanop. Ik ging gewoon door met mijn sociale leven op het internet. De man vroeg mij van alles en ik gaf gewoon netjes antwoord, zo ben ik ook wel weer. Totdat de man een arm om mij heen sloeg en mij in mijn buik begon te prikken. Ik was verstijfd en durfde niks te zeggen. Je hebt een aantal fases die je kan toepassen: stilte, verdediging en in de aanval. Ik had zeker die eerste. Ik vertelde tegen de man dat mijn klasgenoten er waren en ik liep de stationshal in met tranen in mijn ogen. Ik belde verward allemaal mensen op die aan de andere kant van Nederland woonden. Gelukkig kon ik bij mijn klasgenoten terecht.

Heel gek dat ik nog steeds op de dag van vandaag hier dingen van merk. Nog steeds als mensen mij op de plek vasthouden waar die man vast heeft gehouden schrik ik enorm. Het zit nog steeds in mijn geheugen, en dat gaat er waarschijnlijk ook nooit meer uit. Zoiets blijf je houden. Vaak als mensen ervan weten en ik zeg "Niet die plek" stoppen ze met mij vasthouden. Mijn hart slaat telkens op hol als ik op die plek een hand voel. Die plek is gewoon gebrand als "Januari, station Hilversum". Ik heb ook veel liever in de trein een vrouw naast mij zitten, dan een man. Bij elke jongen waar ik naast ga zitten ben ik op mijn hoede en ben ik bang. Bang voor nog meer zulke mensen die niet van anderen af kunnen blijven. En natuurlijk kunnen vrouwen het net zo, dat weet ik, maar toch het gevoel van naast een man zitten vind ik enger dan bij een vrouw.

Ik durfde steeds beetje bij beetje meer. Ik durfde weer alleen in de avond met de trein, ik bezocht festivals en concerten waar grote groepen mensen waren. Ik dacht "Dit gebeurde mij een keer, maar nu ben ik met veel mensen dus durven ze het toch nog niet". Maar helaas, waarom dacht ik dat? Zelfs in grote groepen durven ze het. Maakt niet uit waar je bent, met wie je bent, wanneer het is.

Afgelopen juli was ik in een uitgaansgebied en ik was allang over dat van januari heen. Ik dacht een super leuke avond tegemoet te gaan en ik vond het geweldig. Ik voelde een hand en die hand kneep in mijn lichaam. Daarna voelde ik meteen een hand op de plek waar de man in januari ook al had gezeten. Ik wist meteen nog van toen dat ik daarna spijt had dat ik niks durfde te zeggen, dus ik veranderde meteen in de verdedigingsfase. Op de dag van vandaag vind ik dat nog steeds heel knap van mezelf. Ik schreeuwde "Blijf van me af!" en ik rende weg. Weg van die plek en vooral weg van hen. Het ging in een waas aan me voorbij maar ik kan me herinneren dat er een groepje vrienden bij stond die keihard moesten lachen. Vinden jullie dat nou stoer denk ik dan? Een (toen nog) minderjarig meisje pijn doen in haar hart? Stoer? Doe normaal.

Ik ging daarna op vakantie en was nog nooit meer met een grote groep mensen geweest. Ik zei nog toen we er heen gingen: "Dit is de eerste keer dat ik weer tussen de mensen ben, maar ik ga dit rocken en durf het gewoon". Ik was mega trots op mezelf en ik kreeg een schouderklopje. Ik voelde weer handen op mijn billen, in mijn billen geknepen, aan me en ook voor me. Ik dacht meteen aan januari. Toen heb ik niks gezegd en daar had ik nog steeds spijt van. Ik ging meteen in de verdedigingsfase en ik schreeuwde dat ze van me af moesten blijven. Je blijft met je tengels van andere mensen af, toch? Die avond was totaal verpest voor mij. Toen ze niet stopten ben ik weggegaan; de vluchtfase. Keihard heb ik na afloop gejankt. Ik had nooit gedacht dat iemand zoveel tranen kon hebben.

Ik zag vanmiddag een post van BNN waarbij stond "Kontknijpen is flirten. Dat moet gewoon kunnen" en je kon oneens en eens erbij vermelden. Daar ben ik het absoluut zeker mee oneens. Het ligt natuurlijk eraan met wie je bent, maar van jongens die zich beter voelen en dat vrienden dat weer stoer vinden. Doe normaal. Echt, doe normaal.

Ik verzweeg het een beetje. Als mensen vroegen hoe het met mij ging zei ik altijd "Ja, prima. Ik wil het er liever niet over hebben, maar het gaat goed". Bang voor schaamte? Bang om erover te praten? Ik weet het niet zo goed, maar het allerbelangrijkste vind ik nog steeds 'praat erover'. En hoe moeilijk dat ook is, er zijn mensen met een luisterend oor die je kunnen helpen.

Blijf gewoon van elkaar af. Dankje.

2 opmerkingen:

Anoniem zei

een Super goed stuk je blijft met je handen van anderen af of ze moeten het zelf aangeven, je hebt het goed verwoord jaren geleden is mij exact het zelfde overkomen en heb toen niks durven zeggen net als jij in januari

Anoniem zei

You should be a part of a contest for one of the highest quality blogs on the web.
I will recommend this website!